Krye

Si është të edukojmë studentët e sotëm

               Publikuar në : 10:00 - 09/06/21 liberale

Kryeredaktori i Times Higher Education, një nga botimeve më të mëdha në botë për arsim e lartë, shprehet se studentët nuk mund të jenë të humbur sado masiv që të jetë një institucion i arsimit të lartë, nëse ky i fundit të ketë vëmendje intensive dhe të qëndrueshme ndaj studentëve në formën e mentorshipit.

Nga John Gill 

Ideja se ka diçka thelbësore dhe të rrezikshme me të rinjtë është bërë një nga diskutimet më të njohura të viteve të fundit.

Tani nocioni i të rriturve të vetvetishëm, të brishtë dhe të shqetësuar është një pikë standarde diskutimi për një koleksion gjithnjë e më të animuar të kokave që flasin.

Shpesh shoqërohet nga sugjerimi që universitetet po e ndërlikojnë paaftësinë e Gjeneratës Z duke u penduar ndaj tyre, dhe veçanërisht për intolerancën e tyre të supozuar.

Ideja që gjenerata e ardhshme ndryshon nga ato që erdhën më parë nuk është e re, por ka disa përshpejtues që mbinxehin shpërthimin më të fundit të panikut ndërgjenerues.

Teknologjia është e dukshme – ndikimi që ai ka në bashkëveprimin shoqëror, në karrierën dhe shëndetin mendor janë të gjitha pyetje të drejtpërdrejta (megjithëse këto nuk janë të kufizuara vetëm për të rinjtë).

Të lidhura janë ndryshimet në politikë, shfaqja e kërcënimeve të reja ekzistenciale – së pari ndër të cilat është kriza e klimës – dhe tendosja financiare që po ngarkohet mbi supet e reja.

Atëherë, si është të edukojmë studentët e sotëm? Sa të vërteta gjejnë ata që kalojnë kohën në pjesën e përparme të klasës në këtë analizë popullore? A po shkrihen studentët e sotëm si akulli polar për shkak të masivitetit?

Mark Aspinwall, i cili ka punuar në role të larta në universitete si në Skoci ashtu edhe në Meksikë, e pranon se është “e vështirë të dimë se sa objektiv jemi ne kur gjykojmë gjeneratën e tanishme” sepse “nëse ndihemi se studentët po acarohen, ndoshta ne thjesht po përjetojmë anën tjetër të perspektivës ndër breza”.

Ndërsa ai vëren se studentët duken më të domosdoshëm për sa i përket feedback-ut dhe nivelit të mësimit që ata kërkojnë, dhe shumë më tepër përmendin rrethana të veçanta sesa ai ka përjetuar në të kaluarën, “për sa i përket mësimit aktual, unë nuk shoh ndonjë ndryshim të vërtetë” shprehet Mark Aspinwall.

Përfundimi i tij, në fund të fundit, është se “mënyra më e mirë për të ndihmuar studentët është thjesht të jesh atje për ta. Çfarëdo tjetër që bëjmë, ne jemi përgjegjës për zhvillimin e tyre. Kjo kërkon kohë – si dhe ndjeshmëri, dhembshuri dhe durim. ”

Kjo ndjenjë që është koha dhe vëmendja që nevojitet më shumë është pasqyruar në një libër të ri, Skandali i Braktisjes së Kolegjit, nga David Kirp I Universiteti i Berkeley i Kalifornisë. Ai argumenton se shkalla tronditëse e lartë e mos përfundimit në Shtetet e Bashkuara të Amerikës është tronditëse që 40 përqind e studentëve që regjistrohen nuk diplomohen, duke u lejuar që të agravohet situata kur zgjidhjet e mundshme janë të qarta.

“Disa studentë largohen nga shkolla për shkak të fatkeqësive të parave, të tjerë e kuptojnë se kolegji nuk është i duhuri për ta,” shkruan Kirp. “Por shumë largohen sepse institucioni nuk u ka dhënë atyre mbështetjen që u duhet. Mos përfundimi mund të jetë një manifestim ekstrem i një lidhjeje të dështuar midis studentit dhe universitetit, por mësimet janë relevante më shumë gjerësisht për nevojat e studentëve të sotëm.

“Ndërsa zgjidhjet për krizën e braktisjes së studentëve në Shtetet e Bashkuara nuk ka nevojë të jen fantazëm, ato kërkojnë vëmendje intensive dhe të qëndrueshme – të “jesh atje” për studentët’ shprehet Aspinëall – dhe ky është problemi qendror që Kirp identifikon. Kjo situatë është ekuivalenti institucional i mungesës së kohës që shumë studiues mendojnë se duhet të angazhohen me studentët e tyre në mënyrën që ata dëshirojnë – ose në shkallën që u nevojitet studentëve.

Ndërkohë Kirp thotë: “Në qoftë se drejtuesit e universitetit nuk janë në gjendje të bëjnë këtë sfidë – përveç nëse ata e konsiderojnë suksesin e studentëve jo si një biznes me rrezik, por si një imperativ moral – problemi i braktisjes nuk do të zgjidhet.”

Tags:


KOMENTO (0)

Shkruaj nje koment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

* *

Back